wij

die in elkaar zijn gaan wonen

op wind die zich splitst

boven zee

waarin schuimbekkende paarden

multiply into many

many times a day

groeien almaar naar elkaar toe

met een rotsgeloof

in het welles van het nietes

wij hebben vogelhoofden gekregen

en praten uit kindernekjes

 

Du, Herr Ende

 

you showed me
the house behind the curtain

 

inside out

 

why didn't I see
the naked body
laughing hysterically
at the feet of
two idiots
sharing a chair

 

I missed the waving of your finger
the mother
she ran
hopelessly dancing
green glass
tickling her feet

 

the horror of a heart
hanging  from
 (o god it was not an imaginary cross)

 

and no one doing
anything

 

how could I

 

before the bells

 

 

 

 

part of me is dead

part of me is sad

 

and a woman with my body

 goes ahead of me

she walks she talks

she wines and dines

and even smiles

 

how does she do it

i don't know  

 

 

 

 

 

Sunny   Day

 

En op de nipper

stond God

met een kermisfooi.

 

Maar het Paard stagneerde

en de molen vatte vlam.

 

De wind kwam en hij huilde.

 

                ~*~

 

Nu is er grond

voor verstrooiing gevonden.

Voor bye bye en I'll miss you's.

So much,

from the Eye of London.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

wie is de Grote Lakendeler

die in het linnen jaagt

damast van last en lusten

waarop leven wordt gewekt

 

waar tafel en bed

mee wordt bedekt

 

wie haalt af, wie wringt uit

wie hangt op, wie trekt recht

 

wie drapeert en bindt scharlaken

zonder dat hij ontsnapt aan de

laatste waaronder men

de dood op leven betrapt

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ik ging er weer voorbij.

Liet de vraag, want wat waag ik

aan ogen achter donker glas.

 

Hoe het is om een kraakpand

te zijn met kwetsbare vensters

 een gammele mond en

een tochtig kattenluik?

 

Hoe vraag ik of de cactus

het nog doet in haar buik

Ze heeft geen plan.

 

Ik weet hoe ze wacht

op het verschiet dat

nog niet weet of het

wel staat te wachten

tussen al dat er al ligt.

ze was het steeds

je was erbij

maar zag 'r niet

 

 haar ' ik hou van jou, ik hou van jou'

 ging tot hier

( vlakke hand langs nauwe strot)

en twee etages hoger

 

ze heeft gedreigd

l a n g z a a m

weg te kwijnen

 

het gebeurde in één nacht

 

onmiskenbaar

machteloos stilgevallen

terwijl ze lopen wilde

tegen de winter in

rennen met de bliksem in haar donder

vliegen, door de zon heen

 

en nu je voeten je eigen mond instappen

echoot haar evenbeeld

'lieveling, zeg maar wat aardigs nu'